۱۳۹۳ آذر ۱۵, شنبه

چرا عذرخواهی می‌کنیم؟

یکی از دوستانم در تهران گروه وایبری تشکیل داده در مورد خشونت علیه زنان و من و تعدادی از زنانی که فعال یا تحصیلکرده حوزه زنان هستند را به عضویت این گروه در آورده است. بحث از خشونت شروع شد و حالا به مسايلی همچون تست باکرگی پیش از ازدواج و اهمیت باکرگی و راه‌های اعتراض و تغییر رسیده است. من هیچ‌کدام از دیگر اعضای گروه را نمی‌شناسم اما همه ظاهرا ساکن ایران هستند. نکته‌ای که خیلی توجهم را جلب کرد این است که تعدادی در حین بحث در مورد باکرگی و سکس اول عذرخواهی می‌کنند بعد مثلا می‌گویند «اورال سکس» یا حتی سکس را به صورت س.ک.س یا با نوشتن عدد ۶ به لاتین استفاده می‌کنند. حتی جایی یکی در اهمیت تست باکرگی برای خود دخترها نوشته بود: «دختره می ره تست میده که در اولین 6 با همسرش، عذرخواهی می‌کنم [اگه] خون نیومد...». همه هم اکثرا تاکیدشان در بیشتر بحث‌ها بر این موضوع است که باید فرهنگ سازی کرد که زن‌ها بفهمند چه حقی بر بدن‌شان دارند. چطور می‌شود از حق بر بدن صحبت کرد ولی مدام عذرخواست! 

توی مصاحبه‌ها هم بارها شد که در هنگام بحث در مورد پریود یا اولین رابطه جنسی کامل، مصاحبه شونده‌هایم صدای‌شان را پایین بیاورند یا با اکراه و شرم‌زده با با ضمایر اشاره‌ی «این» و «اون» بدون نام بردن از آلت تناسلی‌شان در موردش صحبت کنند، یا حتی برای نام بردن از خون قاعدگی هم پیشاپیش عذرخواهی کنند. چرا باید انقدر با شرم و خجالت در مورد بدن و تجربیات تنانه‌مان صحبت کنیم؟ مرحله‌ی اولِ فرهنگ‌سازی شاید باید این باشد که شرم از زنانگی، که یک برساخته‌ی فرهنگی و اجتماعی است، را به چالش بکشیم. به این فکر کنیم که چرا برایمان راحت تر است که لغات و عبارات انگلیسی را به جای فارسی استفاده کنیم و چرا لغات فارسی بد دانسته می‌شوند و عموما به شکل فحش استفاده می‌شوند؟ خیلی از مادرها به من می‌گفتند ترجیح می‌دهند که دخترشان در مورد بلوغ از مدرسه و معلمانش یاد بگیرد چون نمی‌دانستند با چه زبانی و چطور اتفاقی مثل پریود را برای دخترشان توضیح بدهند که «مناسب» و کافی باشد. شاید باید لغت‌های جدید ساخت، لغت‌هایی که به زن‌ها این امکان را بدهد تا از بدن‌شان و تجربیات‌شان راحت و بدون شرم صحبت کنند، حداقل در فضاهایی که این امکان برایشان فراهم شده است.

۱ نظر:

  1. سلام
    تازه پیداتون کردم و میزان خوشحالیم از خوندن این مطالب وصف شدنی نیست. مرسی که مینویسین.
    در خصوص این موضوع شدیداً باهاتون موافقم. نکته عجیب اینجاست که خیلی از این خانم هایی که اسم اندام یا فعالیت های جنسی رو با صدای آهسته یا "این" و "آن" نام می برند، به اصطلاح لطیفه های جنسی رو به راحتی با صدای رسا و در جمع تعریف می کنند و لذت می برند و می خندند بدون اینکه متوجه بار خشونت یا اهانت اجتماعی باشند که توش موج می زنه. راستش من با این تناقض خیلی مشکل دارم و رفتارشون رو نمی فهمم.

    پاسخحذف